Tylko tyle

Chciałam się tylko zapytać,
dlaczego tak jest, że moje wiersze nie są
takie ważne, czy jest zła ich treść,
inni publikują i wiersze swe wpisują
o różnej treści i różnej kategorii i innych
są tak ważne i w swojej istocie odpowiadają
wymogom, nie będę się zniżała do tych
niskich progów, bo od od 2013 roku
publikuję je więc dlaczego tak się
dzieje,że wykreśla się akurat moje,
czy są i były aż tak złe.
Wczoraj wpisałam raz i dzisiaj też i o dziwo
nie ma ich wcale, tak komuś tam
przeszkadza ten akurat wiersz :
pt. MAGICZNE OKO .
pytam się gdzie zapisany jest!!!!!
I tylko takie jest moje zapytanie,?????
Czytaj wiersz
  39 odsłon
  0 komentarze
39 odsłon
0 komentarze

Szukałam

Swojego miejsca na ziemi szukałam, nie chodzi o życie rodzinne.
Bo w tym jest moje spełnienie dumne, lecz chodzi o coś innego
Niespełnionego zajęcia wnętrza pozytywnego
Które dałoby mi tyle zadowolenia, abym mogła się zapomnieć
od zauroczenia tą sztuką, nie dla pozoru, lecz zaspokojenia
swojego wyboru nauką .
Szukałam i znalazłam inny punkt widzenia, o którym nawet
nie wiedziałam,
lecz mój umysł powołał mnie do wypełnienia
tej chwilowej przyjemnej luki w mej świadomości,
bo zgromadził
tam potencjał nowej nieznanej osobowości i dlatego poświęca
więcej czasu temu,
co daje mi obecnie chęć do stworzenia spójnej
istoty w oparciu o fakty, nie mity, czy inne chwyty i nie terminowe sploty.
A jeśli warunki pozwolą dążenia urealnię i zamknę w sensowną całość
i będzie mi raźniej, wygodniej i bezpiecznie się będę czuła na starość.

Czytaj wiersz
  72 odsłon
  0 komentarze
72 odsłon
0 komentarze

Kura nioska

Uf, uf jaki upał jest na dworze.

Kto wytrzymać może w tej komorze.

Drzewa liście poschylały

Ptaki śpiewu zaprzestały.

pochowały się kurczęta i zwierzęta.

czy o nich ktoś pamięta ?

Czasem jednak słychać kur gdakanie,

ko, ko , ko - ja nie zjadłam nic na śniadanie,

może o mnie gospodarze zapomnieli,

ale świeże jaja jeść by chcieli i zabrali

z mego gniazda. A to co ?

Na podwórzu stoi samochód mazda,

gospodyni coś w koszyku niesie :ko , ko

ko, ko , to są moje jajka przecież !!!

Pokręcili się po trawie, pojechali na wyprawę,

moje jajka z sobą wzięli. A ja nioska tylko patrzę,

ko, ko, ko znowu siedzę i świeże jaja zniosę.

Krzycz kogucie kukuryku na całą okolicę,

ja potrzebuję jeść pszenicę, a nie czystą wodę pić !

zaklęłabym trawy nie ma też. Ja o trawę mam się

prosić też !!!!

Zbuntuję się i więcej jaj nie będę znosić !

-- No i co by ci to Niosko dało ?

bo w niedzielę rosół by to ludzkie plemię gotowało.

a więc lepiej będzie kukuryku, ko, ko jaja znosić

i tym co masz i możesz się cieszyć i cichutko sobie

ko, ko ko , ko śpiewaj dnia każdego,

bo nikt ci nie przyniesie nic do zjedzenia lepszego.

Czytaj wiersz
  87 odsłon
  1 komentarze
Ostatni komentarz do tego wpisu
Gość — Monika
Zabawnt wiersz z perspektywy kurki, gdy sie go zinterpretuje dosłownie. Ale z drugiej strony każdy z nas choć raz w życiu był taką... przeczytaj więcej
niedziela, 09 sierpień 2020 15:31
87 odsłon
1 komentarze

Taka sobie opowieść

Jaka piękna pogoda na dworze. To wiosny jest uroda, czy deszcz czy słota, to warto jest żyć.
Skowronka słychać śpiew, każdy powinien swym oddechem witać dzień, cieszyć się
i z radością nić żywota pleść.
Kiedykolwiek znajdziesz się na boku, to staraj się innym dotrzymać kroku.Uderzaj często
w złoty róg i nie wchodź nigdy pod koślawy stół. Jeśli znajdziesz się tam gdzie morze
i ocean jest spójrz na plażę. Czy wiesz, że każde ziarenko piasku, ma na swym obrazku
wspomnienie o dalekich podróżach w nieznane i zapomniane krainy.
Tam gdzie słońce z niebem się styka, tam gdzie głębia jest jeszcze nie zdobyta, tam
gdzie zorza jasnością i czerwienią zachwyca jak młodej dorodnej dziewczyny lica.
Tam gdzie księżyc w noc ciemną gwiazd wędrujących szuka, gdzie korytarze, szczeliny,
jaskinie, pieczary nieznane jary, w których gnieżdżą się istoty z tej i nie z tej planety
i tworzą opleśniałe widoki, a ty powiesz NIE, to nie są moje widoki i kroki.
Uwierz w to,: ono odsłoni przed tobą nieznaną epokę, czyli swe tajemnice umysłu granice.
Wsłuchaj się w jego wołanie, spójrz, co ma jeszcze na swoim łonie?
Opowieści o zaginionych żeglarzach, co płynęli na łodziach wioząc różne baśniowe towary,
do swego kraju czyli czary jak-- stroje bogate, klejnoty,złoto,imbir, paprykę i inne przyprawy
nieznane, tam gdzie są inne góry, lasy, rzeki, drzewa owocowe jak : banany, ananasy,
bulwy kwiatów i inne rarytasy. Nie z każdej podróży wracali cali i zdrowi do domu.
Potęga mórz i oceanów dała się im we znaki, wiatry, cyklony poniewierały jak łupiną,
ich statki i z całym dobytkiem znalazły się na samym dnie.
Takich cmentarzy jest tam bardzo dużo, o czym świadczą wraki, bo inni śmiałkowie
zapuszczają się w nieznane głębiny i rozpadliny i przynoszą nam nowiny,filmując
życie krajobrazu morskiego, łowią każdy strzęp życia ludzkiego, bo zawsze tam
gdzie są ich szkielety biją serca, o których mówią wieki.
Co jeszcze chcesz dodać do tej treści.?
Chyba nic, to jest koniec mej opowieści.
i

Czytaj wiersz
  98 odsłon
  2 komentarze
Najnowsze Komentarze
Gość — Monika
Masz rację. Życie jest piękne. Tylko my często nie doceniamy tego, co mamy. Jesteśmy tu i teraz, stąpamy po Ziemi, która w bólach ... przeczytaj więcej
piątek, 31 lipiec 2020 17:21
Gość — Adrian
świetnie to ujęłaś Moniko. Miło Cie tu widzieć
niedziela, 02 sierpień 2020 14:21
98 odsłon
2 komentarze

lata 2004 - 2020

Minęło już 16 lat
a ja przebiegłam drogi szmat.
Na pewno wielu z was tam nie zostało.
to co było niegdyś, w daleki nieznany
świat powędrowało.
A ci co jeszcze siedzą w starych pieleszach
myślą o przetrwaniu, o swoich domowych uciechach,
jakie jeszcze w nich siedzą, tkwią.
Nowa wiara jaka jest ma swoje zasady, a te stare
wsadziła do szuflady.
Może za jakieś tam tysiącleci, jakiś listek figowy im podleci
i tak jak poszukiwacze skarbów, będą te dawne teorie wydobywać
z dna czeluści i tworzyć ze starych nowe treści.
Nadawać im wiarę prawdy oczywistej, nie legend do swojej opowieści.
Bo taki jest los każdej istoty, jest wiek srebrny, to znowu złoty
i tak się dzieje odkąd się kula ziemska kręci, tak należy,
to wpisać do ludzkiej pamięci, bo wtedy tylko grudka ziemi
nie będzie, a rzeźbą natury podziwianą wszędzie.
A może się komuś przyśni ten bajkowy świat, kiedy wszyscy razem
tę pieśń śpiewali tak:
Hej, użyjmy dziś żywota. Wszak żyjem tylko raz
Niechaj ta czara złota. Nie próżno wabi nas.
Hejże do niej wesoło. Chwytaj i do dna chyl
Niechaj obiega w koło. Zwiastunkę słodkich chwil !
Po co tu obce mowy.? Polski pijemy miód.
Lepszy śpiew narodowy. I lepszy bratni lud.

Czytaj wiersz
  100 odsłon
  1 komentarze
Ostatni komentarz do tego wpisu
Gość — Monika
Piękny wiersz. Pięknie pokazane, że czas mija i trzeba się cieszyć z każdego dnia, a także obserwować świat i przemijanie czasu. B... przeczytaj więcej
piątek, 31 lipiec 2020 17:26
100 odsłon
1 komentarze