Dziś

Wczoraj nie ma 
jutro odkryję 
brakującego puzzla
na tej ziemi 
Szukając tego co było 
odgrzewam stare kotlety 
to już się dawna zdarzyło
świadom jestem niestety
Zaglądam w jutro w
 mglisty poranek chłodny 
czas bywa powtarza swą mantrę
że jestem jej niegodny?
Jutro i wczoraj więc 
zataczają mgliste  koło
jutro nadzieja na start
wczoraj to nie wesoło
Człowiek zgubiony w gonitwie 
z życia wycisnął by kiść 
coś co umknęło w modlitwie
pozostawia tylko 

Dziś


*Z innej perspektywy (Geminusowi)


Nowy rok uszyty z nadziei
na lepsze.
Pozostały szuflady zamknięte przez czas
i jego ukochane gołębie.

Dni odmierzał niedopałkami w przepełnionej
popielniczce.

Były święta, prezenty, uśmiechy,
czy przypuszczał, że jutra nie będzie
Mówiłeś :
wypije kawkę i zrobi się...

W klepsydrze czasu,
podbił przepustkę istnienia
i odszedł z biletem w jedna stronę

...poza kolejnością.

Dom już nie jest taki sam

Lustra, a w nich obcy
Zanikają tamci chłopcy
Puste ściany wokół
Czy tu gościł kiedyś spokój?
W jakich trzeba bywać stanach
By usłyszeć ciszę, kiedy zawsze tulił hałas?
Murem izolować wszystko w sobie
Co dziś można nazwać domem?


Głosy cichną
każdy dotarł do swych bram
Pojedź windą
Schody w śladach Twoich ran
Byłaś inną
duszą - czystą - w moich snach
Jest już zimno
A dom już nie jest taki sam


Łatwo przychodzi umierać, gdy
nie zaznało się życia, straciło łzy
Dialog nie istnieje, zagłusza krzyk
byłem nim ja, byłaś nim Ty
Obraz przeszłości odbiera mi mowę
Nie zatrzymał czyn, nie zatrzymam Cię słowem
Każdy wreszcie poszedł w swoją stronę
Czy kiedykolwiek byłaś dla mnie domem?


Zniszczony schron
pamiątka opustoszałych bram
Samotna dłoń
W odciskach Twoich ran
Nostalgiczna woń
wspomnień - tęsknoty - w moich snach
Samotna pobudka
Dom już nie jest taki sam

Amant

.
Dominował wśród towarzystwa

niezwykle przystojny artysta.

 

Nadęty w zuchwałym myśleniu -

          zarówno ta jak i wszystkie inne,

          kiwnę palcem i są przy mnie.

 

Dzisiaj może jedynie opowiadać -

          tak wiele panien na mnie leciało,

          a wybrać jednej się nie udało.

 

hi, hi !

utknęłaś

utknęłaś
w mojej przeszłości
i na moim języku
w obrazie pięknych wspomnień
i szarej rzeczywistości
w objęciu różowych kwiatów
i zgniłych narcyzów
w jednej tęsknocie
i setce zawodów 
w jednym spojrzeniu
i tysiącu łez
w moim sercu
i w jego braku
w innych ludziach
i we mnie

utknęłaś
a ja nie chcę Cię wyciągać

Miłość i zawiłość (1)


Uczuciowa niepewność


Pytasz dlaczego kolejny raz
Nasze drogi rozeszły się
A była miłość piękny plan
Aby przez życie razem przejść

Przemyśleń pewnie przyjdzie czas
I głos rozsądku naprawi błąd
Miłość powróci do naszych serc
W wiosenną księżycową noc

    Pielęgnuj w sercu swym
    Piękno przeżytych dni
    Nie pozwól zagłuszyć ich
    Wspomnieniem gorzkich chwil 


* t. Moje "Zacisze"

Nie było prostszych czasów

Włączyłem swoją piosenkę z młodości
rozłożony na kanapie, lekko rozpływając się w nostalgii
jak wracałem wieczorem od pierwszej miłości
do domu, do matki, co przez ojca ciągle się coś martwi

Przypominam sobie czasy studiów
zaćpany sylwester, wątpliwego towarzystwa stolik
U psychiatry tabletkami pozbywałem się buntu
Powtarzając: "nie chcę być jak ten alkoholik"

Wspominam pierwszy uśmiech matki
gdy swoją kieszeń oddałem dla Jej długów
Po śmierci ojca myślałem, że wyrwę sie z klatki
Ah, naiwność

I oto tutaj jestem, bez zezwolenia by tęsknić za wczoraj
Potraumatyzowane dorosłe dziecię
W rodzinie dostrzegając bezmyślnego potwora
Szukając własnego uśmiechu w tym świecie

Gdybym chociaż na potrzeby wierszów
mógł się pomalować w dodatkowej dramaturgii
dorysować ciutkę fałszów ze snów

A mnie nic bardziej nie boli niż prawda

Strach.

Moje myśli zabłąkane jak zawsze,
Dzisiaj raczej jestem w bagnie, na dnie. 
Nie mogę odpocząć we śnie ,tak bardzo męczą mnie te dnie.
Głosy w mojej głowie jęczą, są strasznie źle.
W mojej głowie żyletka już się sama tnie.
I wcale nie szkoda mi mnie.
Jak tu ogarnąć się?
W koło przeszkody ,przeszkadzają istnieć mi.
Może to samo przeszkadza i Ci?
Świat kłamstwa i obłudy,
doprowadzają już czasem do nudy.
Równocześnie męczą optymizm już i tak chudy.
Wkoło głuchy chaos, wrzaski i piski.
Znowu wpadłam w potrzaski złych myśli. 
Słychać cicho tętnienie mojego serca,
ktoś mi w nim ostro dziurę wykręca.
Ono ledwo funkcjonuje, wszystkie barwy są ponure.
W duszy nastrój zimny, chłodny a do ucha docierać będzie marsz żałobny.

 

Pożegnanie

Byłeś z nami przez lata,

wierny, ufny, oddany......

w smutnych i radosnych chwilach,

przyjacielu kochany.

 

Odszedłeś za "most tęczowy",

bardzo smutno i pusto bez Ciebie

lecz wierzymy, że jesteś szczęśliwy

bo na pewno jesteś w "psim niebie".

 

Znów biegasz po łąkach zielonych

ogonem merdając wesoło

i tak jak tu gdy z nami byłeś

radość rozsiewasz wokoło.

 

 

Miało być o rzece, ale jest znowu o Tobie

Codziennie nieudolnie umacniałem ogniwo i wiarę
Bojąc się straty chciałem się dla Ciebie poświęcić
Taki był ze mnie kozioł, że z siebie robiłem ofiarę
głupiutki chłopczyk co moralność doprowadza do nędzy

Krzyczę i krzyczę
A rzeka nic!

A rzeka
nic
Narzekam
i
rzucam kamyczki wysiłku by coś jeszcze tu zmienić
Uparcie mój zapał studzą deszcze znów, przemilcz

Nieudaną próbę
Na autostradzie myśli sam sunę
Powtarzam o byciu w pełni, a nie patrzę na lunę
Dokąd prowadzi kierunek? Sam go przecież wyznaczam
Ślepy zaułek sugeruje, że nie wszystko rozumiem
I jak karma do punktu wyjścia dziś wracam

To nie koło, to spirala
Pukam się w czoło już od rana
Twoje słowo, moja rana
Dziś komedia, wczoraj dramat

Łatwo myśleć o szczycie gdy siedzi się na dnie
Nie sprzątam pokoju, bo wiem ze nie wpadniesz
I pomyśleć, że coś później bredzę o miłości do siebie
a w lustrze obrzydzenie jak tylko zły zefir zawieje
Pedantko prałaś mi brudy byle nie spojrzeć pod dywan swój
A ja jak Ci z Sztokholmu - tęsknię i ciężko oddycham znów
Nurt rzeki niestrudzenie moje starania odpycha w rój
Ale chyba wystarczy, więc żegnaj i bywaj zdrów

*Samhain czyli Święto Zmarłych

Znowu dzień zatoczył krąg... noc.
Jutro święto zmarłych, spotkanie dwóch światów.
Półmrokiem tonie Samhain.
W ten wieczór jesienny, zmierzch zlizuje cienie.
Rozpalone ogniska i strachem malowane twarze.
Drzewa stoją nagie,
wyłaniają się z ciemności niczym senne zjawy.
*
Nad miastem zapomnienia unosi się smog.
Po dywanach z szeleszczących liści,
idziemy zadumani nad kruchością życia.

To Zaduszki... Listopad.

Dzisiaj jeszcze w półmroku tonie, jutro od zniczy
zapłonie pożarem.
Wiatr echo modlitwy poniesie...
Schodzone buty czasu... zdeptane ścieżki życia.

Czasami

Czasami, chwilami
chciałabym już być stara.
Z każdą goryczą i wszelką słodyczą
osiadłą na zgniecionym
papierowym kształcie,
z gotową starością jak z walizką,
do której upchnęłam wszystko,
stać przed bramą, która oczy
zamyka bez powrotu.

Zostawić za sobą wszystkie klucze,
które jeszcze przede mną,
by już nie mieć wyboru.
Porzucić stałą i wierną
przyjaciółkę niewiedzę
(mimo naporu ogromu wiedzy),
który klucz, jakie drzwi otwiera
w bezkresy zaludnienia,
czy wątłe manowce pustyni.
Przed wrotami, które zwiastują
nieprzeniknioną pewność dreptać
z jedynym kluczem,
którego nie sposób było
zawieruszyć, zagubić,
z premedytacją wyrzucić.
 

Trudna prawda


Głosu sumienia nie wyciszę.

Prawdy nie zakrzyczę.

 

Nauczyć się  pewnie muszę,

żyć w prawdzie trudnej do przyjęcia, 

że piękne lecz kruche jest życie -

przemija jak mgła poranna,

w blasku słońca tuż po świcie.
.

 

.

 

cierń...

***
dałeś mi długą cierniową ścieżkę
nikt nią nie szedł przede mną jeszcze
dałeś mi cierń jeden z twojej korony
abym doświadczył mocy twych stronic...

ty nie pisałeś traktatów przepięknych
raz jeden tylko schyliłeś nad piaskiem
I jeśli pisać mam dalej wiersze
niech będą jak mosty w świetlistym
mieście...

/Borówiec wlkp, 14 października 2023/

Spełnienie snów


Tętniący życiem GRAND
Wiosenny zapach bzu
Mewy przedziwny pisk
Zagłuszył morza szum

Tłumię rozpaczy krzyk
Bo ciebie nie ma znów
Można by więcej mieć
Radości w każdym dniu

Zagubił się gdzieś cel
Odpłynął marzeń sens
Zniknął jak piękny sen
W porannej gęstej mgle

Ciepły słoneczny dzień
Na molo barwny tłum
Poczułem w sercu żar
Spełnienia pięknych snów


*
Próbowałem także pisać teksty do muzyki.
Z pewnością nieudolnie. To trudna sztuka.
.

*Z głównego ołtarza

  1.  

W jasnej plamie słońca,
skrawek tęczy, utkany ze zdziwień dziecka,
moja Wniebowzięta zabrana do nieba.

Siedmiokroć raniona.

Jak zniosła przepowiednia Symeona?
ból rwał na strzępy dusze... 
Czy wierzyła w zmartwychwstanie
trzymając w ramionach
martwe ciało syna.


Wiatr niesie słowa Magnificatu.

w powietrzu unosi się zapach ziół.
Już jesień czai się za płotem.
Zasypiają polne kwiaty.

Spełnienie snów


Tętniący życiem GRAND, wiosenny zapach bzu
Mewy przedziwny pisk zagłuszył morza szum
Skrywam goryczy smak, bo ciebie nie ma znów
Można by więcej mieć radości w każdym dniu

Zagubił się gdzieś cel, odpłynął marzeń sens
Zniknął jak piękny sen w porannej gęstej mgle
Ciepły słoneczny dzień, na molo barwny tłum
Poczułem w sercu żar spełnienia pięknych snów


"Adieu Zatoko Snów, good bye Riviero Marzeń..."

*
"Sopockie bolero" - tekst wpisał się niemalże sam
podczas trzykrotnego wysłuchania utworu.

A obecnie... gra mi zupełnie inną muzykę. 
Skiepściłem ?
.

Uchylone Drzwi

Osierociłaś mi dłonie, a ja tak trzasnąłem drzwiami
że zostawiłem je uchylone
Siedzę u ojca nad grobem, później między ścianami
Wybijam Twój numer i dzwonie

I po co przeżywam to wszystko?
Rzeka płynie niezmiennie a mnie zostaje serce zlęknione
Dlaczego podeszłaś tak blisko?
Prowadzę w myślach monolog do Ciebie o tym jak bardzo się boję
Przyszłość przeszła tak nagle
Wspólne kartki rozdarte a mnie Twoje imię zacina się w gardle

Złożyłem się w całość i uparcie przeciekam
Wspomnieniem jak ozdabiałaś mi szyje
Jak malowałaś usta i łapałaś w lustrze
mój wzrok jak gapił Ci się na tyłek
Tak chętnie za nos wodziła nas wspólna rozmowa
Chociaż przekrzykiwaliśmy się w innych językach
Jak uroboros w burzliwym cyklu ciągle od nowa
Kolejne wyładowanie na już przepalonych stykach

Między palcami ucieka co w wierszu próbuję uchwycić
Bo ze wspólnego losu ostatecznie i tak zawsze zostają nici
Ariadna tu nie pomoże; kolejny raz się nie otworzę
Oswoiłaś mnie tak dziko, że nie widziałem kiedy zdjęłaś obroże
Wszędzie można szukać znaczeń - jedynym jest ich bezcelowość
Nie łap za ręce, a już na pewno nie trzymaj za słowo
Jeśli nie za włosy, to czas pociągnąć za klamkę
By zamknąć wczorajsze rozdziały
które łez już nie warte
    

**Śladami Kaja

 

 
 
 
 
                                                                            ***Dla ochłody***

Tam gdzie grudzień panował, bezlistne drzewa
ubrały się odświętnie.
Na bezchmurnym niebie jasno lśnił księżyc.

Celsjusz na minusie skrzypiał pod butami
przy każdym kroku.
Idąc, zostawiała ślady stóp na ziemi,
pokrytej koronką szronu.

Przenikliwy wiatr wdzierał się pod lichą kurteczkę Gerdy.
Drżała...
łzy jedna po drugiej spadały
na ziemię i zamarzały...

Ostatnim wysiłkiem szepnęła;
"umrę po cichu jak ptaki, które giną w niebie"
Kolejna sturlała się po twarzy, ginąc w srebrzystości.
Jej łzy miały roztopić serce,
a one zamarzały upadając na ziemię.

Była bardzo zmęczona, najchętniej usiadłaby gdzieś,
by odpocząć.
W oddali zobaczyła światełko.
Przyspieszyła kroku... Otwarła drzwi.

Cudowne ciepło otuliło ją niczym
szal .
 

Epilog - Tak Zostało

Poszłaś już w niepamięć tak jak nasz ostatni taniec
Odszedłeś już na zawsze, pogrzebowe marsze
Z nikim już nie walczę, odnalazłem wreszcie spokój
Posłuchałem głosu, bym się nigdy nie bał losu
Nie istniał żaden sposób inny niż jak róża dojrzeć
światła w mroku, łez w mym oku, schowanych na widoku
Przesłanek, że przestanę, płakać przez te sprawę
Miejsce stałe, drogi różne, w miedzyczasie znowu bluźnię
Na siebie, bo na kogo? Po co wierzyłem słowom
pokochałem na nowo? Tak szybko? Macha mi za szybką
przeszłość, nagle przeszło mi
otwarte drzwi, do lepszych dni
przespanych nocy, więc przestanę - dosyć
płakać za tym co nie warte żadnej łzy
Karma wraca więc nie straszą martwe sny
Odszukałem złote "Ja", zgubiłem szare "Ty"

Niech tak zostanie, niech tak zostanie