Poezje o przeżyciach

Słoneczny typ

bywają różne upodobania

są ludzie rozmiłowani

w szaleństwach zimy

lub w słotach jesieni

a ja jestem słonecznym typem

i tego już nie zmienię

uwielbiam nade wszystko

ciepło

              lato

                           i słońce

gdy obejmuje mnie

gorącym promieniem

 

każda pora roku ma swoje uroki

a życie jest właśnie

jak cztery pory roku

wiosna kusi kwiatem

lato to pełnia życia

jesień nastraja lirycznie

a zima?

zima jest jak śmierć

bezwzględna

               chłodna

                             i sztywna

dlatego chciałbym

kiedy mój ziemski czas

dobiegnie już końca

aby nawet śmierć

objęła mnie czule

uściskiem ciepłym

jak dotyk słońca

 

 

Autor: Don Adalberto

Fotografia: Don Adalberto

 10 komentarze
Najnowsze Komentarze
D. Adalberto
Uprzedzając pierwsze pytanie - czy to jest moje zdjęcie? Odpowiadam - tak.
sobota, 16 luty 2019 20:29
D. Adalberto
Uprzedzając drugie pytanie - czy zdjęcie jest aktualne? Odpowiadam - nie, zostało zrobione pięć lat temu.
sobota, 16 luty 2019 20:31
10 komentarze

MIŁOŚĆ

Jesteś jak górski strumyk,

co daje moc przetrwania.

Powstałaś z promyków księżyca

aby ciemność barwić na jasno.

 

Rozkwitasz każdego ranka,

niczym pierwiosnek pachniesz wiosną.

Jak przebiśnieg pokonujesz trudności,

by potem żyć pełnymi garściami.

 

Widzę cię w żółtookich różach,

w kapeluszu z pelargonii,

w kształtach barwnych frezji,

w cieple słonecznych astrów.

 

Tak miło z tobą pić herbatę,

zasnąć u twego boku.

Rano popatrzeć na ciebie

i cieszyć się twoim oddechem.

 

Kazimierz Surzyn

 

 

 

 

 

 1 komentarze
1 komentarze

STARUSZEK

Ugięty pod brzemieniem życia

dwoma laskami podparty

suchy kaszel z niego wydobywa

ogromne starością udręczenie

 

Dźwiga na obolałych plecach

bagaż prawie setki lat

odbija się od ścian szuka

drzwi do jutra bez cierpień

 

Spogląda na przebytą drogę

i opuchnięte od bólu nogi

nie chce niczego oceniać

przeminęło życie jak tęcza na niebie

 

Nie skarży się światu

choć krew krąży słabo

a twarz jego jest polem 

przeoranym żywota zakrętami

 

Siada pod cieniem kasztana

w zieleń powietrza wtopiony

lecz nie widzi już gór

pora odejść w wieczność

 

Kazimierz Surzyn

 

 1 komentarze
1 komentarze

NIEWIEDZA

Człowiekowi wydaje się,

że najwspanialsze jest to,

czego nie ma,

to, czego pragnie,

o czym myśli i śni,

czego należy szukać, 

odkrywać i zdobywać,

czego nie ma 

w zasięgu własnych rąk.

 

Najchętniej szuka więc 

w krainie baśni,

pragnie czapki niewidki,

czarodziejskiej pałeczki, 

czasem złotej kaczki.

 

A przecież to, co najważniejsze,

jest tak bardzo blisko,

wystarczy tylko spojrzeć

w serce drugiego człowieka

 

Kazimierz Surzyn

 

 

 2 komentarze
2 komentarze

Zwariowany stan zakochania

zwariowany okres -
umysłu i ducha 
serce nadaje na własnej
niezależnej fali
rad rozsądku w ogóle nie słucha
nielogiczne myśli
wędrują w eterze
pokonując przestrzeń czasu
świata odległości

 

serce - rządzi się własnym prawem
przepełnione
zawirowaniami uczuć
zachłannie skłania nasze myśli
ku osobie wybranej
udręczone tęsknotą
pragnieniem namiętności
rwie się każdego dnia i nocy
by posiąść serce 
osoby ukochanej
i wypełnić je żarem -
bezwarunkowej miłości.

 

autor: Helena Szymko/
Koszalin-26 -06-2018 r.

foto z Google/

Obraz może zawierać: chmura, niebo i na zewnątrz

 0 komentarze
0 komentarze