Poezje o samotności

Orzeł

Kiedyś leciał nisko, lecz wznosił się wysoko
dopóki strzałą nie dostał w oko,
Orzeł wspaniały
toną w przepaści bez dna
w bezdechu runą na ziemię.
Leży i płacze
Dusza wciąż skacze
tęskni za dawnymi lotami
za wspaniałymi łowami
za ukochaną wolnością
lecz na próżno.........
ogarnięty jest ciemnością,
śmiercią i samotnością.

Krollord , Gdynia 2007

Lament
Otchłań
 

Komentarze

Umieść swój komentarz jako pierwszy!
Gość
czwartek, 26 listopad 2020

By accepting you will be accessing a service provided by a third-party external to https://poe.pl/